"Катта бўлганингда ким бўласан?" дея сўрардилар. "Учувчи бўламан", "Стюардесса бўламан", "Доктор бўламан", "Артист бўламан", "Журналист бўламан" дердик.
"БАХТЛИ БЎЛАМАН!" демасдик ҳеч. Чунки бола эдик. Болаликда ҳамма нарса БАХТ эди. Ҳатто оёқяланг чопганда, тошга қоқилиб йиқилиш ҳам бахтиёр этарди бизни...
атрофингдаги одамлар сони эмас,
балки қалбингга яқинлари қадрли экан...
Оломон кўп…аммо уларнинг аксари — йўлдош,ҳамроҳ эмас.
Сен билан кулганлар кўп бўлади,лекин сен билан йиғлай оладиганлар — саноқли…
Ёш ўтган сари инсон танлай бошлайди:
ким билан вақт ўтказиш,
кимга қалбини очиш,
кимни ҳаётида қолдиришни.
Чунки ҳар бир инсон —
сенинг энергиянг,
вақтинг ва тинчлигингга таъсир қилади.
Оломон эмас,ҳақиқий инсонлар билан яшаш — бахт.
Кўпчилик эмас, бир-иккита самимий дўст инсон,
оиланг — етарли.
Чунки қалб сиғими чекланган…
у ерда фақат ҳақиқийларгина яшай олади...
загрузка
Показать ещёДополнительная колонка
Правая колонка