Ոչ մեկին, չեմ ցանկանում, որ վիշտն ապրելով զգար թե ինչ է վերջինս...

Ամեն մի վշտակիր մենակ է իր հոգու խորքում ալեկոծվող աննախադեպ փոթորիկների դեմ...Վիշտը ամայացրել է հոգիս…Ո՞նց մոռանալ արհավիրքն այդ օրերի...Մեր զոհերից յուրաքանչյուրը մի ընտանիքի լույս էր. «Դա վերք է, որն երբեք չի սպիանա»… »: Խոնարհվում ու խնկարկում ենք Ձեր պայծառ հիշատակը, Սիրելիներս…Օրն անցավ, կյանքն էլ հավետ մեր երազանքը տարավ իր հետ… Ավերիչ երկրաշարժից արդեն անցել է 32 տարի, սակայն մինչ այսօր երկրաշարժի մասին խոսելիս անհնար է չհիշել… Այո, երբ խորանում է մարդ մարմնով տարօրինակ և սահմռկեցուցիչ դող է անցնում, սիրտդ ցավում է ու կարծես թե երկու չքնաղ երազ թիթեռնիկի նման եկան ու… Ու մենք չկարողացանք պահել այն, ինչը երազ էր ու դարձավ դժվար ու նաև չսպասված իրականություն…Մեր ո՞ր մեղքի համար Տեր Աստված... Ինչու մեր երեխաներին չտվեցիր թևեր...Խոնարհվում ու խնկարկում ենք Ձեր պայծառ հիշատակը…Թող երկնային խաղաղություն իջնի շիրիմներիդ…Ննջեք խաղությամբ, Բալեքս…Եթե միայն իմանայիք սիրելիներս…Չգիտեմ, չեմ համակերպվում, տեղս չեմ գտնում, ափսոսանք զգացի, խոր ափսոսանք....Ինչքա՜ն է ցավում հոգիս, որ էլ չեք զարդարելու աշխարհը Ձեր աննման ներկայությամբ։ Ափսո՜ս... Ափսո՜ս, որ առանց Ձեզ պիտի ապրենք…Ձեր թանկագին կյանքը չկարողացանք փրկել…Ներեք մեզ, ներեք, ներեք բալեքս…Ձեզ շատ ենք կարոտում… Հավերժ հիշատակ… Խունկ և օրհնություն շիրիմներիդ, Սիրելիներս...