Свернуть поиск
Дополнительная колонка
Правая колонка
ეს უბრალოდ მისი შინაგანი მოთხოვნილებაა, იზრუნოს სუსტ არსებაზე და დაიცვას, მისცეს ყველაფერი რაც მის ძალებს არ აღემატება. რაც შეეხება ფინანსებს, ასეთია ცხოვრება, ზოგი მდიდარია და ზოგი ღარიბი. ფულით, თუ უფულოდ, ყურადღების გამოხატვა ყველა შემთხვევაში შესაძლებელია. თუ მდიდარ მამაკაცს შეუძლია საყვარელი ქალის არაჩვეულებრივი სიურპრიზებით გაოცება და გაბედნიერება, ღარიბ მამაკაცსაც შეუძლია თავისი მოკრძალებული საჩუქრით, თუნდაც მინდვრის ყვავილებით ქალის თვალების სიხარულით ანთება, რადგან საქმე ძვირფას საჩუქრებში კი არა, არამედ გულწრფელი სიყვარულით გამოწვეულ თბილ მზრუნველობაშია..სულ კითხულობენ მამაკაცები რა სურთ ქალებს?--სიყვარული, სითბო, ყურადღება, მზრუნველობა, გვერდში დგომა...ყოველი ქალი მარტოსულად იბადება და მთელი ცხოვრება მონათესავე სულს ეძებს, რომელიც ჭეშმარიტად მისი მეორე ნახევარი იქნება და ვისი წყალობითაც შეეძლება თავი სრულფასოვნად იგრძნოს.

Присоединяйтесь — мы покажем вам много интересного
Присоединяйтесь к ОК, чтобы посмотреть больше фото, видео и найти новых друзей.
Комментарии 22
ხომ არ მოგენატრე,
ჩემი თითების სუნი ხომ არ
გაგახსენდა,
როცა დაგირეკე
და სხვათა შორის გითხარი რაღაც,
შენ კი ათასი შეკითხვა დამიბრუნე,
ათასი უშინაარსო შეკითხვა,
რომელთაგანაც არცერთი არ იყო:
„როგორ ხარ?“
„ისევ გიყვარვარ?“
„გინდა, საღამოს კინოში წავიდეთ?“
მინდოდა, მეთქვა,
რომ მე ყოველთვის მიჭირდა
უბრალო წინადადებების მოძებნა
შენთან სალაპარაკოდ,
მეგონა, ისინი ვერ გამოხატავდნენ
ჩემს შენდამი სიყვარულს,
ჩემს ყველა ტკივილსა და შიშს,
ჩემს დახუჭულ თვალებში
დაძინებულ სურვილებს.
მე ყოველდღე გიყვებოდი ამბებს
ჩემზე და სხვა ადამიანებზე,
ყოველდღე გწერდი ათას სიტყვას,
რომელთაგანაც არცერთი არ იყო:
„მიყვარხარ!“
„მომენატრე!“
„მოდი!“
მინდოდა, დაგენახა,
რომ მე აღარ ვარ ისეთი ლამაზი,
როგორიც ვიყავი შენს გვერდით,
როგორიც ვიყავი შენს ცხოვრებაში,
რადგან სილამაზე სარკეა _
ის ბედნიერებას ირეკლავს.
მე კი, რაც შენ დაივიწყე ჩემი
მისამართი,
ყველა სარკეს შავი ნაჭერი
ჩამოვაფარე,
ოთახის შუაში დავასვენე ოცნებები
და ვთქვი:
„აღარ დაბრუნდე!“
„აღარ შემხვდე!“
„აღარ და...Ещёმინდოდა, მეკითხა,
ხომ არ მოგენატრე,
ჩემი თითების სუნი ხომ არ
გაგახსენდა,
როცა დაგირეკე
და სხვათა შორის გითხარი რაღაც,
შენ კი ათასი შეკითხვა დამიბრუნე,
ათასი უშინაარსო შეკითხვა,
რომელთაგანაც არცერთი არ იყო:
„როგორ ხარ?“
„ისევ გიყვარვარ?“
„გინდა, საღამოს კინოში წავიდეთ?“
მინდოდა, მეთქვა,
რომ მე ყოველთვის მიჭირდა
უბრალო წინადადებების მოძებნა
შენთან სალაპარაკოდ,
მეგონა, ისინი ვერ გამოხატავდნენ
ჩემს შენდამი სიყვარულს,
ჩემს ყველა ტკივილსა და შიშს,
ჩემს დახუჭულ თვალებში
დაძინებულ სურვილებს.
მე ყოველდღე გიყვებოდი ამბებს
ჩემზე და სხვა ადამიანებზე,
ყოველდღე გწერდი ათას სიტყვას,
რომელთაგანაც არცერთი არ იყო:
„მიყვარხარ!“
„მომენატრე!“
„მოდი!“
მინდოდა, დაგენახა,
რომ მე აღარ ვარ ისეთი ლამაზი,
როგორიც ვიყავი შენს გვერდით,
როგორიც ვიყავი შენს ცხოვრებაში,
რადგან სილამაზე სარკეა _
ის ბედნიერებას ირეკლავს.
მე კი, რაც შენ დაივიწყე ჩემი
მისამართი,
ყველა სარკეს შავი ნაჭერი
ჩამოვაფარე,
ოთახის შუაში დავასვენე ოცნებები
და ვთქვი:
„აღარ დაბრუნდე!“
„აღარ შემხვდე!“
„აღარ დამიძახო!“
და მაინც,
იმ საღამოს, დაღლილი რომ
ჩამოვჯექი კართან
და არავის მოსვლას დაველოდე,
მომინდა, მეკითხა,
ხომ არ მოგენატრე,
შემთხვევით,
სრულიად შემთხვევით...
დავითალხეთო.
შენზე ოცნებას აქეთ უვლია,
მაგრამ თვალებში აღარ ჩამხედო,
თვალებში... მხოლოდ საყვედურია.
გადავემხობი მინდვრის ბალახებს,
ქალი კი არა,კლდე ვარ, ტინი ვარ,
მოკვდები, მაგრამ არ დაგანახვებ,
არ დაგანახვებ როგორ ვტირივარ.
სევდა მოკალათდა,
შემოაცვა რუხი ფერი სულის
სარკეს,
ისე ძლიერ მომენატრა შენი
სუნთქვა,
ეგ გრძნეული,მათრობელა კოცნა
მარგე.
ტანში ჟრჟოლავს ჟინის ნდომის
გიჟი ლტოლვა,
სურვილს ვერ კლავს შენი მზერა
ალმაცერი,
ვნების ცეცხლში გრძნობის "თონეს"
ამოგაკრა,
და,შენს გულში ტრფობის
ფერფლად ვარ დამცრელი.
დავიღალე,და მინდა,რომ
ჩამეხუტო,
ამომივსო ცარიელი,მშფოთი ფიქრი,
ყურში მშვიდად ჩამჩურჩულო
,მიყვარხარო,
სამუდამო სიყვარულის დავდოთ
ფიცი...
მომენატრე,უშენობა კმარა აწმყოს,
დაუნდობლად წინ მიიწევს დრო და
ჟამი,
მოდი,სანამ წლების თეთრი თოვლი
მოვა,
და,მომავლის დაგედება "დიდი
ვალი"
იხსენებს თავის
პირველ სიყვარულს .პირველ
კოცნას. პირველ წარმატებას.
პირველ სიხარულს და ა. შ. მაგრამ
ძალზედ იშვიათია ადამიანი,
რომელსაც ახსოვს თავისი პირველი
ცოდვა. პირველი სირცხვილი.
პირველი ტყუილი. პირველი მარცხი
და სხვა, რაც ფრიად სამწუხაროა.
და უკვალოდ გაქრი,
ვერსად ვიპოვე სხივი შენი
სილამაზისა...
ბილიკს დავყვები არეული
გრძნობებით მთვრალი,
ღმერთმა ასეთი არეული ბედი
მაღირსა...
გამოჩნდები და ისევ ისე
დაიმალები,
შემომხედავ და დამავიწყებ
ყველაფერს ქვეყნად...
საკუთარ გულის ქარაგმებში
დავიკარგები
და გზის გაკვლევა მიძნელდება
ყველაზე მეტად...
ეს სიყვარულით არეული
მოგონებაა
და მოგონებით არეული
სიყვარულია...
ეს უნაპირო მზერა ჩუმი
მონატრებაა,
თვალზე მომდგარი ცრემლები კი
სინანულია...
დარდიმანდები არეული
დარდიმანდულად
და მრავალფერად მოქარგული
ზეცის ხომლები...
წუხელ უფალმა ჩემი სიზმრის
მეფედ გაკურთხა,
მე კი სიზმრების მეფის მონად ნებით
მოვედი....
ამ უთავბოლოდ არეული გრძნობის
მორევში
ვიცი მოვკვდები, არვინ მოვა ჩემდა
საშველად...
შენ სიყვარულის ანი-ბანის წიგნი
მომეცი,
მე კი ამ წიგნით შევისწავლე
მხოლოდ წამება...
დავბორიალებ არეული
გრძნობებით მტვრალი
და თან დამყვება გაცრეცილი შუქი
მთვარისა...
მე ვერ შევყურებ საკუთარ თავს
ფხიზელი თვალით,
ღმერთმა ასეთი არეული ბედი
მაღირსა...
გაზაფხულს დავუთმე,
სამყარო რომ იყოს ყველასთვის
ლამაზი
დავუთმე არ ვნანობ, დღეს ძაან
მკაცრი ვარ...
მარტივით მრისხანე, ცელქიც და
თამამიც.
ქალი ვარ... რა მოხდა თუ ზოგჯერ
ვხულიგნობ,
შემომრჩა ჩვევებად სიგიჟე
ბავშვობის,
ვერა ვთმობ იმ ასაკს... და არც ის
მშორდება...
წაიღეთ ეს წლები, მე თვალში არ
მომდის.
ვინა სთქვა ასაკი ხასიათს
შეგიცვლის...
ან ვინ სთქვა, რომ შავი გახდება
თეთრ ფერად...
არ მჯერავს, არ მჯერავს არავის
ნათქვამის...
ცხოვრება თუ შეგცვლის... და არა
განგება.
ქალი ვარ რომელიც ფიქრებმა
დაღალა...
ხან და ხან ჩემს თავზე მე თვითონ
ვოცდები...
ქალი ვარ... რა ვუყო ასეთი
თავნება...
მარტივით ათასჯერ მეცვლება
ფიქრები.
ქალი ვარ, ნუ გიკვირთ, თუ მე ვარ
თამამი...
ვედრები გაზაფხულს, ჩვენ ერთი
სტილი გვაქვს.
ვკეკლუცობთ ორივე, თუ გვათბობს
მზის სხივი...
ხან და ხან ორივე მარტივით გიჟი
ვართ.
ყველაზე მეტად,ისე
რომ თითქოს ვერაფერს
ვბედავ.როგორ მიყვარხარ?
სიტყვები არ მაქვს,ეს გრძნობა
ჩემთვის სულ მარტოს დამაქვს
როგორ მიყვარხარ?ძნელია გითხრა
მთელი ცხოვრება შენს გვერდით
მინდა...როგორ მიყვარხარ?არ ვიცი
რა ვთქვა იქნებ როდესმე
გრძნობებიც გავთქვა..როგორ
მიყვარხარ? გავგიჟდი
ალბათ,უშენოდ ვერასდროს
ვიქნები კარგად..როგორ
მიყვარხარ? არავის ესმის და ამ
ყველაფერს ვინახავ ჩემში.. როგორ
მიყვარხარ? სულ რომ
დაგიცდი,ლექსებსაც გიწერ,მგონი
გავგიჟდი....როგორ მიყვარხარ?
ყველაფერს დავთმობ,ოღონდ
როდესმე ჩემს გვერდით გნახო...
როგოr მიყვარხარ?როგორც
არასდროს, შენც გეყვარები
...ვიცი....გავა დრო....როგორ
მიყვარხარ? როგორც ფილმებში,
ანდა უბრალოდ ლამაზ
სიზმრებშ...როგორ მიყვარხარ?
როგორც ლექსებში,გალაქტიონსაც
თითქოს ვედრები....როგორ
მიყვარხარ?აქედან ცამდე და
იქედანაც უკანა გზაზე...
და გავიჭრები სევდის ტალღებში.
თუნდ ბობოქარი იყის ეს ღამე,
მაინც მივილტვი ნატვრის ჭალებში.
ჰოდა მდელოზე,რომ დაგინახე,
გული ძალუმად შენსკენ
გაქროლდა.
ვარდ–ყვავილებში
გარშემორტყმული,
ქალის სურნელი ტკბილად
მათრობდა.
მერე კი კოცნა,ხვევნა მომინდა,
ეროსს,ბახუსსაც, ვუხმე
კვალდაკვალ.
ტრფობის ქარცეცხლში
გადავიკარგე,
აბა მერანო შენც ხომ აქახარ.
ერთად ვაჭენოთ შლეგი ვნებები.
ერთად გავთელოდ სიყრმის ყანები.
თავდავიწყებას ისე მივეცეთ,
რომ წაგვეკიდოს მიჯნურთ ალები.
ზეცას გავუყვეთ უსწრაფეს
ქროლვით
გადავიფრინოთ მთელი სამყარო.
ო როგორ მინდა სულ გვერდით
მყავდე
და კოცნა ჩემი ვეგარ დათვალო.
გამიხსენებს,
ვიღაც არც კი მიცნობს დღესაც.
წვიმა დამისველებს ცუდ
მოგონებებს და
მერე დამითვლიან წლებსაც.
ჩემთვს ეს ცხოვრება ფიქრთა
ჭიდილია,
თურმე ადიდებენ მგლებსაც.
იცი?ვინც მიყვარდა ისიც დამითმია,
რადგან ასე სურდა ბედსაც.
ბეწვის ხიდზეც კი ბევრჯერ
გამივლია,
ბევრჯერ წამოსულა სეტყვაც.
ღალატი გულში არასდროს არ
მიცვნია,
არასდროს ამცდენია წყევლაც.
მაგრამ ვიღაც ხომ მაინც
გამიხსენებს,
ვიგაც არ მივიწყებს დღესაც.
სული ბიბოქარი კვლავაც არ
ისვენებს,
კვლავაც არ ისვენებს ზეცაც.
ფრთრები.
ერთი დაქნევა და ავფრინდები.
მომეგებება ღრუბლებში სატრფო,
დამიდგა ჯამი,რომ გავიხარო.
გარდახდა,გაქრა,წარსულის
ტანჯვა.
აღარსად მოსჩანს მისი ზმანება,
რომ სიყვარული ისევ არ ქრება,
მოგონებები უკუნს ბარდება.
ჰეი მგოსანნო! მომართეთ მუზა.
გაახალისეთ ყოველმხრით ქუჩა.
თუკი მონახოთ დევნილი ვინმე,
სასოს ნუ წარკვეთს,დე იყოს
მტკიცე.
გარდახდა,გაქრა,ძველი ზმანება.
ბედნიერება კვლავ მიბრუნდება.
აღარ ვიხსენებ რა იყო უკან,
ის დავიწყებას მიეცა მუდამ.
ვერაგულად - ეგ ის
ქალია!
ეგ ის ქალია შეაჩვიე სითბოს,
რომელიც...
კაცურ ღირსების (ეგ უცილოდ)
თუმცა ვალია
არ იცრუო! და ის კი ეხლა მაინც
მოგელის...
მაინც შენია, დაუთმია სული,
არსება!
ფეხქვეშ გათელილ ღირსებასაც
უჩუმრად გლოვობს!
ვაგლახ, რომ შენში კაცობამაც ვერ
იარსება!
ეხლა ის ქალი (განადგურდა) მაინც
შენ გმონობს.
ნეტა როდემდე შეგიძლია იცხოვრო
ასე?
სათნო ნიღბით რომ დაგიფარავს
უღირსი სახე!
თუმცა პოეტად იწოდები,
პატივცემულად -
საბრალოთათვის დაგიგია
ყოველგან მახე.
არა გრცხვენია, სავალალოდ, შენც
რომ ფლიდი ხარ?
დასცინი გრძნობებს დაიგულებ
საშენოდ როდეს!..
ნეტავ საიდან მოხვედი და რა გზით
მიდიხარ?!
ცოტა ნამუსი და სულ ცოტაც
კაცობაც გქონდეს!!!
მე გამაოცა შენმა, ურცხვმა,
მიეთმოეთმა!
არ მწამს, რადგანაც, ჭორიკანა
კაცის მეობა!
და მინდა გკითხო: ამდენად რამ
გაგაბოროტა?
ან სად დაკარგე ვაჟკაცური კაცის
მეობა?!
ეგ ის ქალია, ვერაგულად რომ
მოატყუე!..
ნუ გიხარია - სხვების მსგავსად შენც
ხომ ფლიდი ხარ?
კაცის ღირსება გადაცვალე უხამს
ჭორებში
და ამ ქვეყნიდან შერ...Ещёრომ მოატყუე
ვერაგულად - ეგ ის
ქალია!
ეგ ის ქალია შეაჩვიე სითბოს,
რომელიც...
კაცურ ღირსების (ეგ უცილოდ)
თუმცა ვალია
არ იცრუო! და ის კი ეხლა მაინც
მოგელის...
მაინც შენია, დაუთმია სული,
არსება!
ფეხქვეშ გათელილ ღირსებასაც
უჩუმრად გლოვობს!
ვაგლახ, რომ შენში კაცობამაც ვერ
იარსება!
ეხლა ის ქალი (განადგურდა) მაინც
შენ გმონობს.
ნეტა როდემდე შეგიძლია იცხოვრო
ასე?
სათნო ნიღბით რომ დაგიფარავს
უღირსი სახე!
თუმცა პოეტად იწოდები,
პატივცემულად -
საბრალოთათვის დაგიგია
ყოველგან მახე.
არა გრცხვენია, სავალალოდ, შენც
რომ ფლიდი ხარ?
დასცინი გრძნობებს დაიგულებ
საშენოდ როდეს!..
ნეტავ საიდან მოხვედი და რა გზით
მიდიხარ?!
ცოტა ნამუსი და სულ ცოტაც
კაცობაც გქონდეს!!!
მე გამაოცა შენმა, ურცხვმა,
მიეთმოეთმა!
არ მწამს, რადგანაც, ჭორიკანა
კაცის მეობა!
და მინდა გკითხო: ამდენად რამ
გაგაბოროტა?
ან სად დაკარგე ვაჟკაცური კაცის
მეობა?!
ეგ ის ქალია, ვერაგულად რომ
მოატყუე!..
ნუ გიხარია - სხვების მსგავსად შენც
ხომ ფლიდი ხარ?
კაცის ღირსება გადაცვალე უხამს
ჭორებში
და ამ ქვეყნიდან შერცხვენილი
პირით მიდიხარ!!!
და, წვიმაში ვეძებ თავშესაფარს
მაგრამ წვიმამ დაისველა ხელი
და, თვალები ჩამობანა ქალაქს...
მეც მასველებს, მეფერება კიდეც
სინანულის გუბურები დადგა
ვერ, ვიცანი გაზაფხულის წვიმა
ის, არაფრით შარშანდელს არ
გავდა...
შენზე ფიქრმა დამავიწყა გზები
ლაბირინთებს ვეღარ გავცდი
ჯერაც..
როცა,სულში ჩამომათოვს დარდი
მაშინ, ფერი გადაუვა ფერსაც...
გამოვყვები უთენია წვიმას
შენს სარკმელთან დავიმსხვრევი
წვეთი
სიცოცხლე ხარ,უსიცოცხლო გზაზე
მიწიერი, პატარა ხარ, ღმერთი...
ისევ, წვიმა, დამსხვრეული წვეთები
სველ ასფალტზე დანთხეული
სევდა
და წვეთები ათასი და მეტი
გასროლილი ტყვიებივით
მხვრეტდა...
თოვლიან ხეებს ვუყურებ
კრძალვით.
შენი ფიქრებით დამცქერის თავზე,
თოვლის ფიფქები ლამაზი დარდით.
ტოტზე შემომჯდარ ფიქრებს
ვუთხარი
სულში ჩაესვა თოვლის ბეღურა
და პაწაწინა გრძნობის ბუხარი
თოვლის ფანტელით გადაეხურა.
ჩემთვის დაეთმო მხოლოდ
თვალები...
ცის...მოკაშკაშე...ზამთრის ...ვეება...
სურვილისაგან მონაბარები
ფიქრის მარხილში ჩუმად შეება.
თოვლის სიმღერა სულის ძაფებით
შენსკენ მომავალ მუზად ექცია.
მარხილს შებმული,გრძნობის
რაშები
შენს სიყვარულად გადაექცია.