"ადამიანს თითქმის გაუცნობიერებლად, უგრძნობლად უყვარს დედა, იმიტომ, რომ ეს ისეთივე ბუნებრივი მოვლენაა, როგორიც თვითონ ცხოვრებაა..

და მხოლოდ ბოლო განშორების დროს, ადამიანი აცნობიერებს, თუ რამდენად ღრმაა ამ სიყვარულის ფესვები. ვერანაირი სხვა სიყვარული ვერ შეედრება ამ სიყავრულს, იმიტომ რომ ყველა სხვა - შემთხვევითია, ეს კი დაბადებიდან მოგვყვება.. ყველა სხვა - უკვე შემდგომ თავს მოხვეულია ჩვენთვის, სხვადასხვა ცხოვრებისეული გარემოებებიდან გამომდინარე. ეს კი პირველივე დღიდან ცოცხლობს ჩვენში, ჩვენს სისხლში. და მერე... მერე კი კარგავ არამარტო დედას, მასთან ერთად ჩვენ ვკარგავთ ჩვენი ბავშვობის ნახევარს, ჩვენი ცხოვრება ხომ, პატარა ბავშვური ცხოვრებაა და ის ეკუთვნის დედას იმდენად, რამდენადაც გვეკუთვნის ჩვენ. მხოლოდ ის იცნობდა მას ისე, როგორც ჩვენ."
გი დე მოპასანი