Гулбону Гулбону

Бархурд

Қисми 13 Майлаш, ака. Ман ҳам, ки тӯй гузашт, ба истироҳат меравам. — Ба куҷо? Абрӯвони Маматбой чимид шуд. — Ё ба Ялта, ё ба Бурса. — Ҳмм, фикр мекунем. Маматбой даҳонашро бо дастмол пок карду ҳатто дуо нахонда, аз ҷой бархест. — Фарҳод мунтазир намонад. Ман рафтам. — Дада, маро ҳам то хониш (донишгоҳ) мебаред? — Тез баро. Зарнисо барои гирифтани сумкааш даромад. Тез баромада, дар паҳлуи падараш нишаст. — Канӣ, ҳай кун. Фарҳод аз оинаи мошин пинҳонӣ ба Зарнисо чашм дӯхта, мошинро ронд. — Медонӣ Фарҳод, дар нишасти дирӯза як нафараш «қудо шавем» гуфта, ҷонамро ба лабам овард. — Ҳамон ҷоеро мегӯед, ки дирӯз рафта будед? — Ҳа, яке аз калоншавандаҳо часпида гирифт. Барои писараш духтар