Дания Аминова

Һары ғына көҙөм!

Мин яратам һине ,һары көҙөм, Минең кеүек һин дә, илаҡһың. Сәсем һыулап киттең әле бөгөн, Илаҡ булһаң да һин, ихласһың. Мыжып ҡына төштө бөгөн ямғыр, Ул туҡтамаҫ, беләм туҡтамаҫ. Ағастарҙың һуңғы ҡырау эҙен, Ул бер көндә генә йыуа алмаҫ. Илай күгем, мин дә иламһырап, Баҫып торам тәҙрәм төбөндә. Көҙ хушлаша, уның һуңғы йыры, Үтеп инә йөрәк түренә. Шуға микән, минең күҙ йәштәрем, Түгелде лә, бөгөн түгелде. Миләш тәлгәштәре менән бергә, Оҙатабыҙ илап беҙ көҙҙө. Әле ноябрь бар, беләм, беләм, Тик ул була ҡарлы, буранлы. Ә әлегә тышта ямғыр яуа, Ашыҡмайса, көйләй бер йырҙы. Тәбиғәт тә арып киткәндер ул. Хәлдән тайып, барған юлынан. Баҫыуҙарҙы ҡарау уның эше, Бәрәкәт бит, уның